बाबा प्रेरक व्यक्तित्व 

सुजाता मुखिया

भाद्र १३, २०७६

 

दृष्टिविहीन भएर पनि सृष्टि केसीले आज बेग्लै ख्याति कमाएकी छिन् । उनी ‘प्रेरणादायी वक्ता’ का रूपमा देश–विदेश पुगिरहेकी हुन्छिन् । उनको जीवन संघर्ष र सफलतामाथि चलचित्र नै बनेको छ–ब्लाइन्ड रक्स । तिनै सृष्टि यो उचाइसम्म पुग्नुका पछाडि उनका पिता राजेशमान केसीको समर्पण र संघर्षको छुट्टै कथा–व्यथा छ । 

सृष्टि केसी, दृष्टिविहीन मोटिभेसनल स्पिकर

बुबा : राजेशमान केसी

सृष्टि केसीले सानैमा दृष्टि गुमाइन् । त्यसपछि उनको संघर्ष सुरु भयो । दृष्टिविहीन भएपछि उनका लागि संसार अँध्यारो र साँघुरो भयो । यद्यपि सृष्टिको रुचि, दृढता, साहस र मेहनतले उनको जीवनका ती अप्ठ्याराहरू पार मात्र भएनन्, लोभलाग्दो उपलब्धिसमेत हासिल भयो । यही उपलब्धिका पछाडिका उत्प्रेरक पात्र हुन्–राजेशमान केसी । 

सृष्टि भन्छिन्–‘मैले आँखा देख्न छोडेकी थिएँ । दैनिक जीवनयापन मेरा लागि कठिन भैसकेको थियो । त्यतिबेला बाबाले हौसला र सकारात्मक वातावरण दिइरहनुभयो । त्यसैले पनि ममा केही गर्नुपर्छ भन्ने इच्छा जाग्यो ।’

बाबा प्रेरक व्यक्तित्व 

म जन्मदा देख्न सक्थें । पछि मेरो दृष्टि गुम्यो । त्यतिबेला म जति दुःखी थिएँ, त्यो भन्दा बढी चिन्तित मेरा बाबा–आमा हुनुहुन्थ्यो । उहाँहरू कहिले अस्पताल धाउनुहुन्थ्यो, कहिले कहाँ पुग्नुहुन्थ्यो । बाबाकै प्रयासमा भारतसम्म पुगेर जँचाइयो तर उपचार हुन सकेन । त्यसपछि मैले कुनै दिन आँखा देख्नेछु भन्ने कुरामा कत्ति पनि आशा बाँकी रहेन । 

मलाई लेख्न, पढ्न, खेल्न एवं नाच्न मन लाग्थ्यो । आँखा देख्दासम्म म चुलबुले थिएँ । जे देख्यो, त्यही गर्न मन लाग्थ्यो । आँखाकै कारण म यी सबै कुरा गुमाउँदै थिएँ तर बाबा भन्नुहुन्थ्यो–‘केही बिग्रिएको छैन, किन हार मान्छ्यौ ? उहाँको कुराले मलाई प्रेरणा मिल्थ्यो । म आफै मेहनत गरी पढ्न थालें । मेरो पढाइ राम्रो भयो । पढाइसँगै नाचगानका अतिरिक्त अन्य गतिविधिमा पनि रुचि जाग्यो । बाबाले मेरो हात समाएर नाच्न लानुभयो । बाबा भन्नुहुन्थ्यो–‘आफ्नो इच्छा मार्नुहुँदैन । तिमीलाई जे रहर लाग्छ, पूरा गर ।’ 

मानिसहरू भन्थे–‘यस्ती छोरीलाई नचाएर के गरेको होला ?’ तर बाबा त्यस्ता टिप्पणीबाट पनि विचलित हुनुभएन । उहाँ मेरो इच्छा बुझ्नुहुन्थ्यो । मेरा बाबाको रुचि गीत–संगीतमा पनि छ । जतिबेला म आँखा देख्थें, त्यतिबेला काठमाडौंभन्दा बाहिर गएकी थिइन । आँखा देख्न छाडेपछि नाच्नका लागि काठमाडौंबाहिर जानुपर्ने भयो ।

नाच्नकै लागि विदेश पनि जानुपर्ने भयो । त्यतिबेला कतिले भन्थे, नचिनेकाहरूसँग किन पठाएको ? आँखा नदेख्ने छोरी कहाँ पुग्ली, उतै हराउली भन्थे तर मेरो बाबामा कन्फिडेन्ट थियो । उहाँ भन्नुहुन्थ्यो–‘संसार हेर्नुपर्छ, घुम्नुपर्छ । ऊ आफ्नो प्रतिभाका कारण जाँदैछे ।’ 

म बाबासँगै घुम्न जान्थें । मर्निङ वाकमा पनि सँगै हिँड्थें । बेलाबखत उहाँलाई मेरो अवस्था देखेर चिन्ता पनि लाग्दो रहेछ । भन्नुहुन्थ्यो–‘अहिले हामीले तिम्रो रेखदेख गरिरहेका छौं, भोलि हामी नहुँदा पनि तिमीले यसैगरी बाँच्न सिक्नुपर्छ ।’

 

तपाईको प्रतिक्रिया

कमेन्टको लागि यहाँ click गर्नुहोस्

फेसबूक कमेन्ट गर्नुहोस्

फेसबूक छैन? यो फारम प्रयोग गर्नुहोस्