कथा

आई स्टिल  लभ यू !

साँझको समय । असारे खेतको सिरान । करिब–करिब सात बजाउन लागेको छ घडीले । अँध्यारोको बर्को ओढेर बसिरहेको म । विभिन्न कीरा जोडले चिच्याएर बजाइरहेछन् संगीत । एकान्त र अँध्यारो पनि तर एक्लो हुन सकिँदो रहेनछ । निरन्तर हुँदो रहेछ, आफूसँगै संवाद । यो पीपलबोट जसको मुनि म बसेको छु, यो एक्लो छ । कतै–कतै मात्र भेटिन्छन् कि वर मात्र त कि पीपल मात्र । प्रायः जोडी नै भेटिन्छन् । अझ कतै त बर र पीपलले माझमा सैनीलाई पनि राखेर बसेका हुन्छन् । हामी सानामा भन्थ्यौं–वरलाई दुलहा पीपललाई दुलही र, सैनीलाई लोकन्ती ।हाम्रो यो विश्लेषण अझै पनि सत्य नै लाग्छ । वर र पीपलको माझमा सैनी देखेको भनेको माथि ठूलो वरको रूखमा मात्र हो ।  पानी कति सानो यो कुलोमा ? दुई दिन लाग्ने भो यो खेत पुग्न पनि ∕ निकै छटपटाहटको जन्म हुन्छ र फेरि टुस्स बस्छु यही पीपलको बोटमुनि । अँध्यारोमा हराएको छ यो पनि । सबै उज्यालोमा देखिने न हुन् । भनौं न देखिने त उज्यालो पो रै’छ ∕ के गर्नु ? दस बजेसम्म यहीँ बस्नु छ । नत्र कुलो मर्न सक्छ । वास्तवमा मर्नेको भन्दा पनि मार्दिनेहरूको हो डर । बरु गेम खेल्नुपर्‍यो । सुरु गर्छु क्यान्डी क्रसमा जेलीहरू फुटाउन । साला मोबाइल बज्छ यही समयमा, त्यो पनि मिसकल मात्र । कुन भिखारी होला ? फेरि बज्छ, मिसकल मात्र । यो त महाभिखारी नै होला । नम्बर ९८४४....२० । नयाँ मात्र होइन । बिल्कुल नयाँ छ नम्बर ।आफैं फोन गर्छु उसलाई । टों....टों.....घन्टी बज्नुको सट्टा ‘माया एउटासँग विवाह अर्कैसँग’ भन्ने गीत पो बज्छ ब्याकटोनमा । मेरो आक्रोश शून्य हुन्छ । ब्याकटोन बज्दाबज्दै केटी नै हो कि भन्ने शंका लाग्छ । यस्ता काम अनि यस्ता गीत राख्ने काम केटीहरू नै बढी गर्छन् ।  – ‘हेलो ।’  – ‘हजुर, हजुर ।’  – ‘के को हजुर, हजुर नि फेरि ?’ थर्काउन थाल्छे, आफ्नै स्वास्नी जसरी । स्वास्नीले पनि थर्काउन्न यसरी त ∕ – ‘भन्नुस् न चिनिनँ क्या ?’– ‘कहाँ चिन्थ्यौ ? हाम्लाई चिन्नुको पनि के अर्थ र ?’हँ........ । अचम्मित हुन्छु । यस्तो दार्शनिक बाक्य कसले बोल्थ्यो र ऊबाहेक ? अनि सुरुमै कसले राख्न सकोस् अधीनमा यसरी ? ऊ नै रै’छे । – ‘नयाँ नम्बर पो छ त । अनि मेरो यहाँको नम्बर कसरी थाहा पायौ नि ?’– ‘बूढोको नम्बर हो, बूढोको । थाहा पाउन चाहेपछि कसको नम्बर थाहा पाइन्न यहाँ ? नेपाल टेलिकमबाट मागेर लिएकी हुँ ।’– ‘हाहाहा...... । प्रेम सुरु हुनुपूर्व मैले सुरुमा फोन गर्दा मैले दिएको जवाफ नै फर्काई मलाई । बिर्सिएकी रहिनछ्यौ त ?’– ‘कसरी बिर्सनूँ ? हरेक संवादको रेकर्ड छ मसँग । दस दिन भैसक्यो तिमी यहाँ आइपुगेको फोन पनि गर्दैनौ ? बूढीको अँगालोमा बाँधिन पाएपछि के सम्झन्थ्यौ मलाई ?’– ‘तिमी कुरो किन बुझ्दिनौ लाटी ? तिमी अर्काकी स्वास्नी भैसक्यौ । म अर्कीको बूढो भैसकें । अझै पनि त्यो केटाकेटी पारा देखाएर काम चल्छ । अब त व्यावहारिक बन्न पनि सिक क्या तिमी ?’– ‘उसको त बूढी मात्र हुँ । माया त तिम्रै पो लाग्छ त ∕’ ढक्ढक् ढोका बज्छ उसको, फोन काटिन्छ । सायद उसको बूढाको प्रवेश भएको होला कोठामा ।  प्रेम भन्ने चीज पनि कस्तो अचम्मको ? ९–१० कक्षामा पढ्दा प्रेममा बाँधिएका हामीहरू । म पहिलो पटक विदेश गएका बेला विवाह भएको थियो उसको । त्यसपछि दुईपल्ट विदेश जाने र आउने गरिसकें । हाम्रो त्यो सम्बन्ध अझै कायमै छ । म त जति नै माया लागे पनि बिर्सिएको, बिर्सन खोजेजस्तो नाटक गर्छु तर मान्दै मान्दिन ऊ । विवाह त उसको लेक्चररसँग भएको छ । हाम्रै गाउँको क्याम्पसमा पढाउँछ । मेरो भन्दा खुसी र सुखी नै देख्छु उसको परिवार पनि ।  मैले पनि विवाह गरें पहिलो पटक विदेशबाट फर्किएपछि । त्यो पनि उसकै करले । उसैले छानेकी हो केटी पनि । ऊसँगै क्याम्पस पढ्ने केटी । मेरी बूढीलाई हामी एकदमै मिल्ने साथी हौं भनेकी रै‘छे । ‘त्यति भएपछि सानोतिनो भेटघाट, कुराकानी भएको देखे पनि शंका हुँदैन’ ऊ आफैं भन्थी ।  उसको त बूढाबूढी छुट्टिनु नपर्ने । बूढो लेक्चरर आफू बोर्डिङ्मा पढाउँछे । दुइटा बच्चा–बच्ची छन्, । हुर्काइसकेकी छे । आफ्नो त के गर्नु विदेशको बसाइ । बच्चाबच्ची जन्माउने फुर्सद पनि पाइएको छैन । हुन पनि उसको विवाह भएकै नौ वर्ष भयो । मेरो विवाह भएको छ वर्ष ।म विदेश गएको महिना दिन पछि नै विवाह भएको हो उसको । बारम्बार फोन गर्थी र रुन्थी । म पनि फर्कन सम्भव थिएन । माग्न आइहालेछ लेक्चरर, उसको परिवारले नदिने कुरै भएन, दिए । सम्झाएँ । बेस्सरी सम्झाएँ र मैले नबिर्सने, माया नमार्ने सर्तमा विवाह गरी उसले । म फर्कन सम्भव थिएन र सम्भव थिएन उसले हाम्रो सम्बन्धका बारेमा घरमा भन्न पनि । फेरि म एसएलसी पास गर्न नसकेर विदेश हान्निएको मान्छे । कसरी मान्दा हुन् उसको परिवारले ? असम्भव नै थियो ।  ओहो ∕ सोंच्दा–सोंच्दै कहाँ पुगेछु म पनि । खेततिर लाइट बाल्छु । के मेलो सर्थ्यो र ? बल्ल पानी ब्याड भएको गरासम्म पुगेछ । घडी हेर्छु, आठ बजेछ बल्ल ।  एक फन्का मार्छु खेततिर । साँझमै मसानघाट जस्तो लाग्थ्यो यो खेत–सुनसान । अहिले त अलिअलि भरिलो पनि छ । जिबेदाइले भट्टी खोलेका छन्, आफ्नो खेतको माझ गरामा ।  फेरि मोबाइल बज्छ ।  यो नम्बर चाहिँ परिचित नम्बर नै हो तर मिसकल मात्र अहिले पनि । बूढो लेक्चरर र आफू मास्टर्नीर् तैपनि मिसकल मात्र हान्छे । एनसेलको नम्बर चलाउँछे ऊ । विदेशबाट धेरै पटक ब्यालेन्स पनि पठाइदिएको छु, उसको नम्बरमा । मेरो त जति बेला पनि फुर्सद हुने उता हुँदा । उसलाई भने फुर्सद मिलाउनुपर्थ्यो फोन गर्नर् । जति बेला फुर्सद हुन्थ्यो उतिबेला फोन गर्थी ऊ । मेरो मोबाइलको ब्यालेन्सले काम दिँदैनथ्यो फोन गर्न । त्यसैले पनि उसकै नम्बरमा पठाइदिन्थें ब्यालेन्स ।  फोन हानूँ कि नहानूँको द्विविधाले तड्पाउँछ बेस्सरी । हानूँ उसको बूढो नजिक भए के सोच्ला भन्ने डर छ । नहानूँ त कुरा गर्न मन छ । फेरि बज्छ मोबाइल उसकै नम्बरबाट र फेरि पनि मिसकल मात्र । यति भएपछि फोन गर्नुपर्छ भन्ने बलियो आधार तयार हुन्छ । फोन फर्काउँछु । उही ब्याकटोन बज्छ । ‘माया एउटासँग विवाह अर्कैसँग’ । बूढाबूढीकै नम्बरमा एउटै ब्याकटोन । लेक्चररकोमा पनि उही र मास्टर्नीकोमा पनि उही । राख्ने काम त उसैको होला । सायद उसको बूढोलाई आफ्नो मोबाइलमा यो ब्याकटोन बज्छ भन्ने पनि थाहा नहोला । – ‘हेलो’ भन्छे । सानो स्वरमा । – ‘अँ भन ।’ – ‘यहाँ आएपछि किन फोन नगरेको ? बिर्सियौ ?’  प्रश्नको बेवास्ता गर्छु म । यी प्रश्नले अब कुनै अर्थ राख्दैनन् जस्तो लाग्छ जीवनमा । – ‘अघि किन फोन काट्यौ त ? सायद लेक्चरर सा’ब आउनुभए होला । अहिले कहाँ छ्यौ ? अनि के छ नि लेक्चरर सा’बको खबर ?’– ‘फोन किन काटिन्छ नि ∕ थाहा पाएछौ त । डियाँलाई घाँस राख्दिने निहुँमा गोठमा आएकी छु । गोठबाटै फोन गरेको तिमीलाई । लेक्चरर सा’बको खबर के हुन्छ नि ∕ रक्सी पिएर टिल्ल भएर आएका छन्, खुट्टै नलाग्ने गरी । खानै नखाई सुतिसके ।’म ढुक्क हुन्छु । लेक्चरर सुतिसकेको र ऊ गोठमा आएर फोन गरेको खबरले । यो सम्बन्ध जोगाउनु पनि छ र बच्नु पनि छ समाजबाट । – ‘लेक्चररसँगै नपल्टेर, उनलाई साथ नदिएर किन फोन गरेको त लाटी ?’ जिस्क्याउन थाल्छु । सायद हामी नै जोडी भएको भए यो प्रेमिल केटाकेटीपनको अन्त्य हुन्थ्यो होला । छुट्टिएकाले पनि यो अझै यथावत् छ, उमेरले अलि टाढै धकेले पनि । ऊ अघिकै प्रश्न गर्छेर् फेरि । मेरो प्रश्नलाई बेवास्ता गरेर ।– ‘यहाँ आएपछि किन फोन गर्दैनौ ? किन बिर्सियौ ?’ – ‘यहाँ आएपछि फोन किन गर्नुर्पर्‍यो र ? बेलाबेलामा भेटघाट एवं कुराकानी हुन्छ । यत्ति काफी छैन र सम्बन्धको आयु बढाउन ?’– ‘खै मलाई त बिर्सन्छौ कि भन्ने डर लाग्छ ?’– ‘बिर्सन सक्दिनँ, तर बिर्सनुपर्छ ।’– ‘किन ?’– ‘किन भन्ने प्रश्नै छैन ?’– ‘किन ?’ – ‘जवाफ हाम्रो जीवनको यथार्थता हो ।’– लिभ इट, अंग्रेजी बोल्छे । अप्ठ्यारो जस्तो स्थितिमा सधै अंग्रेजी बोल्छे ऊ । ठुटे अंग्रेजी म पनि बुझ्छु । ऊ बोल्न त राम्रै सक्दी हो तर मैले नबुझ्ने भएरै ठुटे बोल्छे । त्यति भनेपछि छोड्दिएँ मैले पनि ती कुरा । – ‘बच्चाबच्ची त हुर्किसकेछन् त ? ठूली त बोर्डिङ जाने भैसकिछे । छोरो पनि बालशिक्षा पढ्न जाँदो रहेछ ।’ – ‘अँ......ठूल्ठूला भैसकेका छन् । अब तिमीले पनि बच्चाबच्ची बनाउनुपर्छ ।’– ‘सोच्दै जाउँला ।’ – ‘सोच्दै जाउँला होइन बनाउनुपर्‍यो ।’– ‘हो र ?’ – ‘हो नि ∕’– ‘एउटा कुरा सोधूँ लाटी ?’ – ‘सोध न, हजार कुरा सोध ।’ – ‘तिम्रो फुच्चेसँग त मेरो अनुहार पो मिल्छ त ? कि कतै..... ?’ – ‘धत्...... पागल ।’ – ‘के पागल ? नाक त मेरो जस्तै लामो छ त ।’– ‘भए हो । उसको बाउको पनि त त्यस्तै छ नि ∕’– ‘नाइँ..... । त्यो त मेरै नाक हो यार ∕’– ‘होइन । यस्ता कुरा नगर है ।’ – ‘मसँग अर्को पनि त आधार छ नि प्रमाणित गर्ने ।’ – ‘के आधार छ ?’ – ‘म घर आएर फर्किएको ठीक नौ महिना पछि त जन्मिएको हो नि त्यो फुच्चे ।’ – ‘त्यो त संयोग मात्र हो ।’– ‘के संयोग हुनु ? सत्य हो । सत्य स्वीकार गर ।’ – ‘भो यस्ता कुरा नगर । टेन्सन हुन्छ ।’  यो वाक्यबाट ढुक्क हुन्छु म । विदेश फर्कर्नुभन्दा अघिल्लो दिन ऊसँगै बितेको थियो एउटा रात । नभन्दै रहेछ पनि र फुच्चे जन्मिएछ मेरै अनुहार लिएर । आफ्नी घरकीसँग जति मेहनत गरे पनि रहेन ऊसँगको एकै रातमा । दंग हुन्छु म । उसको बाउ लेक्चररले छाती उँचो बनाउँदो हो मेरो छोरो भनेर । के थाहा उसलाई ? जिस्काउने मौका मिल्छ । – ‘मलाई त छोरी जन्माए पुगिहाल्ने भो त ∕’– ‘किन ?’– ‘छोरो त हुर्किसक्यो नि मेरो ।’ – ‘यस्ता कुरा नगर । म आत्महत्या गर्छु फेरि ।’ कति सजिलै नियन्त्रणमा ल्याउँछे मलाई ।’ – ‘जे होस् । अप्ठ्यारोमा काम त लाग्ने भो नि ∕’ गोरु बाँ.....गरेको आवाज आउँछ । उसको गोसानीको हर्कत बुझे होला सायद गोरुले पनि । गोठमा आएर फोन मसँग । अब सासू–ससुराले पनि सुन्छन् अनि बल्ल थाहा पाउँछे । – ‘यस्ता कुरा नगर । सत्य । कसम खाऊ । नाइँ भने भोलि बिहानै शंख बजेको आवाज सुन्नेछौ ।’ मलाई गलाइहाली । – ‘हुन्छ–हुन्छ र अबदेखि कहिल्यै फोन नगर ल । बिर्सन सजिलो हुन्छ ।’ – ‘फोन त गर्छु नि ∕’– ‘किन ?’– आई स्टिल लभ यू, अंग्रेजी बोल्छे फेरि । नेपालीमा भन्न सकिन होली । – ‘ल–ल फोन राख । जाऊ बूढासँग पल्टिऊ । मेरो माया सबै उसको शिरमा खन्याऊ ।’ – ‘हुन्छ, बाई ।’ – ‘बाई ।’  भन्न त मन लागेको थियो–सेम टु यू, तर भनिनँ ।  साला, यो जिन्दगी । अतीतले फेरि कोपर्न थाल्छ छाती । यस्तो जिन्दगी त कसैको नहोस् । पीडाका कीराहरू नाच्न थाल्छन् छातीभित्र । यी कीराहरूलाई मास्नुपर्‍यो । नाइँ भने, यस्तो अनुहारको यथार्थता आफ्नै बूढीले पनि थाहा पाउँछे । थाहा पाए पाओस्, रक्सी खाएकै थाहा पाओस् ।अनि म लाग्छु जिबेदाइको भट्टीतिर ।  

घनश्याम अस्तित्व, श्रावण ३१, २०७६

-- पुरै पढ्नुहोस् --

 नालापानीको युद्ध

  रिचार्ड- सको हजारौँ सेना परास्त गर्ने सहिदहरुलाई  हाम्रो झन्डा फरफराउने संयोग बनाउनेहरुलाई   मेरो प्रणाम ती योद्धालाई ,मलाई नेपाली तुल्याउने   सयौँ गोली खाएर प्यारो नेपाल ठडाउने...!!!

प्रियंका आनन्द, फाल्गुन १५, २०७५

-- पुरै पढ्नुहोस् --

नजन्मिएकी वीराङ्गना

‘म बहुलाएको छैन सविता, मेरो आँखा खुल्यो । अब हामी छोरीलाई जन्म दिन्छौं । एभोर्सन गर्ने जस्तो अमानवीय र जङ्गली काम हामी गर्दैनौं । तिमी उठ । यो अस्पतालमा नबसौं हामी । अहिले नै हामी यहाँबाट हिँडिहालौं ।’ म हतार–हतार भन्छु ।

डा. टीकाराम पोखरेल, श्रावण २८, २०७५

-- पुरै पढ्नुहोस् --

बिर्सन नसकिने ती तीन पुरुष

सानैदेखि बुवाको सामीप्यबाट टाढिएकी मलाई उसको मायाले नजिक बनाउँदै लग्यो । हामी एसएलसी उत्तीर्ण भयौं अनि आफ्नो सपना साकार बनाउन काठमाडौं आयौं । म मेरी फुपूकी छोरीसँग बस्थें ऊ आफ्नो अंकलको छोरासँग । हामी गाउँका मान्छे, यद्यपि मलाई काठमाडौंको झिलिमिलीले भन्दा पनि राजनले बढी प्रभाव पार्दै गएको थियो ।

रूपा शर्मा नेहा, असार १९, २०७५

-- पुरै पढ्नुहोस् --

नर्स

छोरो तर्सिएर मलाई हेरी रूँदा म एयरपोर्टबाटै फनक्क फर्किएँ । मेरा छोराहरूलाई काखमा राखेर खेल्ने रहर सपनाझैं भयो । रहर एउटा सम्झनामा परिणत भयो । मान्छेले सबैभन्दा धेरै बोक्ने भनेकै सम्झना रहेछ, जुन कहिल्यै भारी र बढी हुँदैन अनि मुस्कुराउने आधार पनि त्यही बन्दो रहेछ ।

रमेश दियाली, वैशाख २०, २०७५

-- पुरै पढ्नुहोस् --

सासू–बुहारी

दुई स्वास्नी मान्छेको युद्धमा बाले मलाई दोषी देख्न थालेपछि म आफूलाई अभागी मान्न थालें । म घरमा भएको अवस्थामा मिलेको परिवारमा किन दैव लाग्यो भनेर भगवान् गुहार्न थालें । कहिले श्रीमतीलाई सम्झाउँथें त कहिले आमालाई फकाउँथें तर कहिल्यै दुवैलाई मिलाउन सकिन ।

दीपक घिमिरे, फाल्गुन ६, २०७४

-- पुरै पढ्नुहोस् --

संकल्प

ब्याचलर अध्ययनरत छँदा कलेजकै गेटमा पहिलो पटक देखिएकी ऊ पहिलो नजरमै टपक्क बसेकी हो आँखामा, मुटुमा, कुन्नि अरू कहाँ–कहाँ बसी । जतासुकै उसैलाई मात्र देख्थें म । सालभरिसँगै पढ्दा न कसैसँग बोलेको सुनें न कुनै हा हा हि हि, खाली पिरियडमा पनि पत्रिकामै डुब्थी । त्योपनि अंग्रेजी पत्रिका, बोल्ने–बोलाउने कुनै हिम्मत थिएन, न कुनै बहाना । एकदिन हदै भयो र पत्रिका मागें।

बिनु भट्टराई, माघ १२, २०७४

-- पुरै पढ्नुहोस् --

मातृत्वको भोक

उफ ! विवाह भएको पनि दस वर्ष बितिसक्यो । विगत दस वर्षदेखि म आमा हुन पाउने आफ्नो इच्छालाई कुल्चेर बाँचेकी छु । म बाँझो जमिन भएकी छु । उब्जनी नै नहुने जमिन भए जमिनले चित्त बुझाउँथ्यो, तर यहाँ त जमिन ऊर्वर छ, खोट छ त केवल बीजमा । जमिनलाई चाहिने बीजमै खोट भएपछि के लाग्यो । कस्तो विडम्बना ।

डा. टीकाराम पोखरेल, पुस ६, २०७४

-- पुरै पढ्नुहोस् --

वेब तृष्णा

म स्क्रिनमा हेर्दै रोमान्टिक मुडमा उक्लिँदै गएकी थिएँ । उमेरको उन्मादमा जोकोही उमङ्गिन पुग्छ । हो, ममा पनि उमेर सुलभ चञ्चलता बाँकी नै थियो । हो, यतिबेला होस हराएकी थिएँ । दृश्य अश्लील थियो । त्यो उसकी पूर्वप्रेमिकाको थियो, ऊ आफैँले भनेको थियो । त्यो दृश्यले म चकित भएँ । यस्तो कसरी हुन सक्छ ! ऊ मलाई त्यो दृश्य किन देखाइरहेको छ !

दिनमान गुर्मछान, मंसिर १४, २०७४

-- पुरै पढ्नुहोस् --

मनको बाघ

ए दिदी, तुरुन्त मलाई खाना ठीक पारिदिनुस् त,’ पल्लो घरकी कान्छी बुहारी अञ्जलीले जेठानी रमालाई आदेश दिँदै भनेको सुनियो ।

रेवा दाहाल घिमिरे, चैत्र २२, २०७३

-- पुरै पढ्नुहोस् --

मनको बाघ

ए दिदी, तुरुन्त मलाई खाना ठीक पारिदिनुस् त,’ पल्लो घरकी कान्छी बुहारी अञ्जलीले जेठानी रमालाई आदेश दिँदै भनेको सुनियो ।

रेवा दाहाल घिमिरे, चैत्र ६, २०७३

-- पुरै पढ्नुहोस् --