कथा

रात त मेरो पनि हो

माया ठकुरीआधी रात बितिसकेको थियो ।एक्कासि ढोकामा जोडसँग लात्ती बजार्दा हरिहरले ठूलो स्वरमा भने, ‘ए राँड, ढोका खोल्छेस् कि भत्काइदिऊँ, यो ढोकासोका । कस्ती अलच्छिनी आइमाई रहिछ जहिले पनि सम्साँझै ढोका बन्द गरेर सुत्न लाज नभएकी नकचरी ।केहीबेरअघि मात्र बिरामी छोरालाई औषधि खुवाइवरी थुम्थुम्याई सुताएपछि थकित भएकी अम्बिका आफू भर्खर–भर्खर निदाउन लागेकी मात्र के थिइन्, श्रीमान्को कर्कशपूर्ण डाँकोले बिउँझिइन् । उनी आत्तिँदै हत्तपत्त ओछ्यानबाट उठिन् र निदाएका छोराको अनुहार हेर्दे दैलो खोलिदिइन् ।‘श्रीमान् थाकेर आउला, उसलाई खान दिनुपर्ला भन्ने सोच्नु पर्दैन ? डंकिनी,आफ्नो भुँडी भरेर सुत्न पाए भैगो । यस्तो चाला देखाइरहिस् भने ठीक हुने छैन, भनिदिएको छु । म त मर्दको जात, दसवटी ल्याउन सक्छु । तँ भनेको आइमाई होस्, एकचोटी बिटुलिएपछि भिजेको कागजझैं काम नलाग्ने’, रक्सीले मातेर धङ्धङिएको शरीर अघिपछि हल्लाउँदै हरिहरले भने ।‘भात पस्किदिऊँ... ?’ दिनदिनै लोग्नेको कचकच सुन्ने बानी परिसकेकी अम्बिकाले श्रीमान्ले आफूलाई विनाकारण हप्काएको कुरालाई वास्ता नगरी सोधिन् । ‘किन... ? भोक के तँलाई मात्र लाग्छ ? हामीलाई लाग्दैन ? दिनदिनै सोध्छेस् भात पस्किऊँ कि नपस्किऊँ भनेर ? बढ्ता नबोल्, भनिदिया छु बढ्ता बोलिस् भने लात्ताले हानेर बङ्गारासमेत झारिदिउँला । गोडामा लाउने जुत्ता गोडामै सुहाउँछ । टाउकोमा होइन बुझिस्, कोठाभित्र पसेपछि मूढामा बस्दै जुत्ता खोलेर एकातिर हुर्‍याउँदै भने हरिहरले ।‘होइन, आज पनि उतै खाएर आएको हो कि भने र सोधेकी...,’ मधुरो स्वरमा भनिन्–अम्बिकाले ।‘ए... तँलाई सपनासँग आरिस लाग्यो मलाई कुरा सुनाएकी होइन ? सपनासँग तैंले आफूलाई दाँज्नु पर्दैन । ऊ भनेको अहिलेकी फेसनेबल युवती हो । उसको लवाइ–खवाइ, उसको बोलीचाली र उसले मानिसलाई रिझाउने तरिका सबै उम्दा छन्, उम्दा । ऊ तँजस्ती सधैभरि तेल–बेसारे गन्हाउने म्याक्सी लाएर बस्दिन । तेरो अनुहार हेर्‍यो भने सधैभरि झरी–बादल लाग्याजस्तो देखिन्छ । अनुहार नपरेकी डंकिनी ।’ लाइराखेको कोट फुकालेर ओछ्यानतिर हुत्याउँदै हरिहरले भने । उनले बाटोमा हात धुँदासम्म अम्बिकाले उनको छेउमा उभिएर पानी खन्याइदिइन् । त्यसपछि खाना तताइवरी श्रीमान्का अघि सानो टेबुलमा राखिदिइन् ।‘ए आज पनि मासु पकाइनस् । तँलाई थाहा छैन, मासु नभए तेरो श्रीमान्को घाँटीबाट भात छिर्दैन भनेर ? कति सम्झाउनु हो तँलाई ? पाँच वर्ष भइसक्यो विवाह भएको, तर तेरो बुद्धि अझै पलाएन’ भातमा भएभरको दाल–तरकारी खन्याएर खाँदै भने हरिहरले ।‘बाबु बिरामी भएको थियो, त्यही भएर बिहानै डाक्टरकहाँ पुर्‍याएर आउँदा ढिलो भयो । घर आएपछि पनि बाबुले एकछिन छोडेको होइन । साता दिन भइसक्यो । ग्राहकले भनेको बेलामा कपडा सिएर दिन नपाएको । घरमा पैसा पनि थिएन अनि मासु कहाँबाट ल्याउने ?’ मीठो स्वरमा भनिन्–अम्बिकाले ।‘ए... अबचाहिँ तैले आफ्नो कमाइले घर चलाएकी छु भनेर मलाई ताना मार्न थालिस् होइन । खान्न जा तेरो भात तैं खा...’ अम्बिकाको कुरा सहनै नसकेर एकाएक उत्तेजित हुँदै भातको थाल हुत्याइदिए हरिहरले । त्यसपछि जेनतेन हात पखालेर झुल्दै ढोका खोलेर बाहिर गए । अम्बिका सदाझैं केही नबोलेर हृदयको वेग सम्हाल्दै भुइँभरि छिरलिएका खाना सोहोर्न लागिन् ।‘ल, अब त्यो गन्हाउने म्याक्सी फेरेर आइज ओछ्यानमा । केही बेरपछि कोठामा पसेका हरिहरले आदेश दिएका थिए पत्नीलाई । यस्तो थियो अम्बिकाको जीवन । सात वर्षको उमेरमा हरिहरसँग विवाह गरेर आएपछि ठूलो पीडा खेपेकी थिइन् उनले । विवाह हुनुभन्दा अघि विवाहका बारेमा जुन प्रकारको सुन्दर सपना उनले देखेकी थिइन् त्यो सब उल्टो भएको थियो । हरिहरका लागि नारीको शरीर एउटा मनोरञ्जनको खेलौना मात्रै थियो । उनी त्यो खेलौनालाई आफ्नो इच्छाबमोजिम खेलाएर मात्र तृप्तिको अनुभव गर्दथे ।साँच्चै भन्ने हो भने हरिहरसँगको अम्बिकाको वैवाहिक जीवन नारकीय बनेको थियो । पत्नीलाई जीवनसंगिनीको दर्जा दिन नचाहने हरिहरले कुरै पिच्छे ‘रात भनेको मेरो हो । मेलै जसो गर्न भन्छु, तैंले मान्नुपर्छ’ भनी धम्क्याएर अम्बिकाको देहलाई पशुको जस्तो व्यवहार गरेका थिए । एक रात उनले दैलोमा लात बजारी कोठाभित्र पसेपछि बिनाकारण अम्बिकासँग निहुँ खोज्दै उनलाई नभएको आरोप लगाए । आफूमाथि लगाएका आरोपको प्रतिवाद गरेकी अम्बिकाको कोमल शरीरमा लात्ती र मुड्की बजार्न पनि पछि परेनन् हरिहर ।‘पख्, आज म तँलाई कसरी ठीक पार्दो रहेछु हेर्लिस्’, पत्नीलाई कुटेपछि बाहिरिएका थिए हरिहर । अब श्रीमान्ले आफूलाई कस्तो पीडा दिने हुन् भन्ने भयले त्रसित अम्बिका आँखाबाट अविरल आँसुका धारा बगाउँदै छोराको छेउमा पल्टेकी थिइन् ।‘ए तँ यहाँ आएर आराम गरिरहेकी छस् उठ् खुरुक्क हिँड् ओछ्यानमा । चूप लागेर हिँड्छेस् कि दिऊँ फेरि लात्...’ केही बेरपछि कोठाभित्र पसेका हरिहरले पत्नीका सामुमा गएर कर्कश स्वरमा भने ।‘म आज यहीँ सुत्छु,’ करुण स्वरमा भनिन्–अम्बिकाले ।‘के अरे ? के भनिस् ? श्रीमान्ले भनेको कुरो नमान्ने तेरो कत्रो हिम्मत ? तँलाई त कुटाइ पुगेको छैन जस्तो छ’ हरिहरले एकाएक अम्बिकाको चुल्ठोमा समातेर घिसार्दै भने । कोठामा भएको हल्लाले बालक ब्युँझिएर रुन थाल्यो । अम्बिकाले श्रीमान्को हातबाट आफ्नो केश छुटाउने प्रयास गरिन् । तर हरिहरले अझ जोडसँग अम्बिकालाई घिसार्न थाले । अचानक अम्बिकाले श्रीमान्को तिघ्रामा जोडसँग टोकिदिइन् । ‘ऐया... ’ भन्दै हरिहरले अम्बिकाको चुल्ठो छोडिदिए । अम्बिकाले रोइरहेको छोरालाई उठाएर काखमा राखी फुल्याउन थालिन् ।आफू पराजित भएजस्तो ठानेर हरिहरले दाहिने हातको मुड्की उचाल्दै पत्नीलाई आक्रमण गर्न तयार भए । तर अचानक हरिहरलाई के भयो कुन्नि उनी धुर्मुराउँदै भुइँमा ढले । हरिहर भुइँमा ढलेपछि अम्बिकाले उठाउने प्रयास गरिन् तर सकिनन् ।् अम्बिकाले त्यसपछि छिमेकीसँग हारगुहार गरेर श्रीमान्लाई अस्पताल पुर्‍याइन् । अस्पतालमा डाक्टरहरूले परीक्षण गरेपछि उनलाई पक्षघात भएको थाहा भयो । उनी देख्न सक्थे, सुन्न सक्थे तर शरीर चलाउन सक्दैनथे । लगभग दुई महिनासम्म हरिहरलाई अस्पतालमै राखी उपचार गरियो, तर उनमा कुनै प्रकारको सुधार आएन । हरिहर अस्पतालमा रहँदासम्म अम्बिकाले उनको सेवामा कुनै प्रकारको कमी हुन दिइनन् । त्यसरी श्रीमान्को सेवामा दिन–रात खटेको देखेर आफन्तहरूले यमराजसँग पनि जुध्न सक्ने सावित्रीको संज्ञा दिँदै उनको प्रंशसा गर्न थाले ।दुई महिना अस्पतालमा राखेपछि हरिहरलाई जुन दिन घरमा ल्याइयो, त्यो रातको घटना हो ।त्यो रात अम्बिकाले चामल, दाल, तरकारी सबै एकै ठाउँमा मिसाएर जाउलो पकाइन्, आफूले खाइन् र छोरा र हरिहरलाई पनि खुवाइन् । त्यसपछि तोरीको तेलमा मेथी र लसुन फुराएर आफ्ना हातगोडामा घसिन्, अनि तेल राखेको दिउरी लिएर श्रीमान्को ओछ्यानमा गइन् । उनले दिउरीबाट आफ्नो हत्केलामा तेल खन्याइन् र हरिहरको अनुहारभरि घसिदिइन् । दिउरीमा रहेको बाँकी तेल उनको कपालमा पनि घसिदिइन् । ‘तपाईंलाई मेथी र लसुनको गन्ध मन पर्दैन ?’ मुस्कुराउँदै भनिन्–अम्बिकाले । ‘ए साँच्चै, मैले त म्याक्सी फेर्न बिर्सिएँछु, खोइ यो म्याक्सीमा त बेसारको दाग पनि छैन, तेलको टाटो पनि छैन । अलिकति बेसार र तेलको दाग राखेर आउँछु है ।’ अम्बिका तत्काल त्यहाँबाट उठिन् र आफूले लगाएको म्याक्सीमा जताततै तेल र बेसारको दाग लगाएर आइन् । ‘तपाईंलाई मेरो मुखबाट आउने लसुनको गन्ध पनि मन पर्दैन भनेको होइन ? तर मलाई लसुन असाध्यै मनपर्छ । खाऊँ है भन्दै अम्बिकाले एक पोटी लसुन मुखमा राखिन् ।लसुन करम–करम चपाएपछि हरिहरको नाकनेर आफ्नो मुख लगेर हाँ गर्दै सास छाडेर उनले भनिन्–‘सुँघ्नुहोस् त कस्तो राम्रो वासना आएको छ... अम्बिकाले गरिरहेको असामान्य क्रियाकलापले गर्दा हरिहरको दृष्टिमा बिस्तारै विस्मयको भाव प्रकट हुन थाल्यो । ‘विवाहपछि आज पहिलो पटक म तपाईंसँग गाला जोडेर सुत्न चाहन्छु । सुतूँ है...’ श्रीमान्को अश्रुपूर्ण आँखातिर दृष्टि पुर्‍याउँदै अम्बिकाले भनिन् । र, नभन्दै साँच्चै नै हरिहरको अनुहारमा सुस्त–सुस्त आफ्नो अनुहारले स्पर्श गर्दै उनले भनिन्–‘रात त मेरो पनि हो ।’

नारी संवाददाता , माघ ५, २०७७

-- पुरै पढ्नुहोस् --

गमलाको सौन्दर्य

ओखरको गुण, जसलाई फुटाएर खाँदा दिउलको प्रभावकारिता पहिले कहिल्यै थाहा थिएन । तिहारमा भाइटीकाको दिन भने त्यसको प्रयोग गरिन्थ्यो । घरको मूलढोकाबाहिरबाटै यमराजलाई भगाउन ‘ओखर फुटाउनुपर्छ’ आमाले भन्नुहुन्थ्यो ।

नारी संवाददाता , पुस १२, २०७७

-- पुरै पढ्नुहोस् --

आखिर किन भनिनौ ?

काठमाडौंमा चिसो बढ्दै थियो । यो चिसो मौसममा तातो चिया पिउँदै गर्दा मोबाइलको घण्टी बज्यो । चिसोमा तातो चिया पिउँदै गरेको मान्छेलाई अल्छी लाग्नु स्वाभाविक हो । त्यसैले अल्छी लागेर मोबाइल उठाइनँ ।

दिनमान गुर्मछान, मंसिर ११, २०७७

-- पुरै पढ्नुहोस् --

अर्गानिक पुरुष

अचानक जम्का भेट भयो ।साउने सोमबार । पहेँलो सारी । सिउँदोभरि सिन्दूर, आँखामा गाजल, निधारमा टीका, हातमा चुरा, गलामा पोते । पोते पनि हरियो, रातो, पहेँलो । सायद लिपिस्टिक पनि रातै थियो, मास्कले देखिएन ।उसको पहिरनले मलाई झस्कायो ।

मानषी, आश्विन ११, २०७७

-- पुरै पढ्नुहोस् --

उफान

‘ए छोरी ! तिमी बार्दलमिा धेरै ननिस्किनू है ! बार्दलीमा बसेर पढ्नु पनि पर्दैन । घरभित्र बसेर पढ्नू’ एकदिन मुग्धाले छोरीसँग भनेकी हुन्छिन् । 

माया ठकुरी , जेष्ठ ७, २०७७

-- पुरै पढ्नुहोस् --

यायावर जिन्दगी

हवाईजहाज चालकको ध्वनिसँगै फेरि बादल र म रोकियौं । ‘म तिमीलाई चाँडै भेट्नेछु ’ भन्दै बिदाईका हात हल्लाउँदै बादल अलप भयो । फेरि अर्को बिदाईको पीडा बोक्दै कल्पनाको संसारबाट उही हतारको जिन्दगीमा अवतरित भएँ म । 

भावना पराजुली, वैशाख २७, २०७७

-- पुरै पढ्नुहोस् --

हाउस वाइफ

मैले भने आफूलाई पूरै बदल्नुपर्नेछ, मन लागेको लुगा, मन लागेको खाना, सुन्दरता, निद्रा, फ्रिडम आदि धेरै कुरा त्याग्नुपर्नेछ बच्चाका लागि । भर्खरै जागिरका लागि एक संस्थामा आवेदन दिएकी थिएँ, चिनेका एकजना दाइले तिमी बलियो प्रतिस्पर्धी छौ, आवेदन दिएकामध्ये, सम्झ जागिर पक्का भयो भनेको कुरा सम्झिएँ । तलब राम्रो थियो आईएनजिओको जागिर, टाढा–टाढासम्म फिल्ड हिँड्नुपर्ने । रिपोर्ट पोजिटिभ आए त्यो पनि त्याग्नुपर्ने थियो 

जुनी भण्डारी, मंसिर १८, २०७६

-- पुरै पढ्नुहोस् --

उपहार  

‘जीवन साथै चलाऊँको’ शब्द कानमा गुञ्जनैबित्तिकै भीमकला छटपटाउँदै उठी । लामो जिब्रो झिकेर रिसाउँदै भनी–मातेर आएर अर्कालाई अप्ठ्यारोमा पार्ने, जानकारी नै नदिई राक्षसी पाराले हमला गर्ने भन्दै बाहिर गई । पछि–पछि चक्रमान पनि बाहिर गयो । 

राममणि पोखरेल, आश्विन १७, २०७६

-- पुरै पढ्नुहोस् --

आई स्टिल  लभ यू !

फोन फर्काउँछु । उही ब्याकटोन बज्छ । ‘माया एउटासँग विवाह अर्कैसँग’ । बूढाबूढीकै नम्बरमा एउटै ब्याकटोन । लेक्चररकोमा पनि उही र मास्टर्नीकोमा पनि उही । राख्ने काम त उसैको होला । सायद उसको बूढोलाई आफ्नो मोबाइलमा यो ब्याकटोन बज्छ भन्ने पनि थाहा नहोला । 

घनश्याम अस्तित्व, श्रावण ३१, २०७६

-- पुरै पढ्नुहोस् --

 नालापानीको युद्ध

  रिचार्ड- सको हजारौँ सेना परास्त गर्ने सहिदहरुलाई  हाम्रो झन्डा फरफराउने संयोग बनाउनेहरुलाई   मेरो प्रणाम ती योद्धालाई ,मलाई नेपाली तुल्याउने   सयौँ गोली खाएर प्यारो नेपाल ठडाउने...!!!

प्रियंका आनन्द, फाल्गुन १५, २०७५

-- पुरै पढ्नुहोस् --

नजन्मिएकी वीराङ्गना

‘म बहुलाएको छैन सविता, मेरो आँखा खुल्यो । अब हामी छोरीलाई जन्म दिन्छौं । एभोर्सन गर्ने जस्तो अमानवीय र जङ्गली काम हामी गर्दैनौं । तिमी उठ । यो अस्पतालमा नबसौं हामी । अहिले नै हामी यहाँबाट हिँडिहालौं ।’ म हतार–हतार भन्छु ।

डा. टीकाराम पोखरेल, श्रावण २८, २०७५

-- पुरै पढ्नुहोस् --